Beklemek...

Birkaç ay geçmiş aradan ben buralara yazmayalı... Ne kadar gariptir ki, bir alt entry ile aynı konuya sahip olsa da, bambaşka bir yönünden bahsedeceğim o konunun bu yazıda. Plan yapamamak.

Plan yapamamamın nedeni beynimin eskisi gibi çalışmaması ya da yeteneğimi yitirmiş olmam değil, gayet güzel çalışıyor onlar. Ama şu anda önümde duran olaylar beni ilgilendirdiği halde gidişatları bana o kadar uzak ki, onların sonuçlarını beklemekten başka çarem yok. Bazılarını atlattım, bazılarının içindeyim, bazıları ise gümbür gümbür üstüme geliyor.

İşte bu kimisi bana başta tamamıyla yabancı olan olayların beraberinde getirdiği yeni bir duygu bu: Beklemek. Sonunu bile bilmediğiniz bir yolda yürümek, ama o yolu kısaltacak hiçbirşey yapamamak. Sadece bir gün biteceğini ummak ve düşünmek. Ancak düşünceleri hayata geçirememek, sadece o düşüncelerin gerçekleşmesi için umutlanmak. İnsana o kadar fena bir "kendi kontrolünü kaybetme" duygusu veriyor ki, yaşamayana anlatamam sanırım.

Bir süredir çabalasamda, son zamanlarda iyice bıraktım kendimi beklemenin akıntısına. Yağmur yağıyor, hasta olmamak için şemsiyemi her zaman açık tutmam ve dimdik ayakta durmam lazım. Ama en önemlisi, beklerken düşündüğüm şeylerin büyüsüne kapılmamalı, şemsiyeyi elimden bırakmamam lazım. Belki beni buradan kurtaracak olan beklediğim taksinin geleceği yöne umutla bakmam... Zaten esas korkutan da bu: Taksi kim bilir ne zaman gelecek?